"W modelach holograficznych splątanie może pełnić rolę nici, z których utkana jest przestrzeń. Regiony silnie splątane są w pewnym sensie blisko siebie w geometrii. Jeżeli zmniejszamy splątanie między częściami układu, odpowiadająca im przestrzeń może się rozciągać, rozdzielać, a w skrajnym przypadku nawet rozpadać na osobne fragmenty. Brzmi to jak czysta abstrakcja, no ale ma to głęboki sens. Przestrzeń może być mapą relacji informacyjnych, nie czymś pierwotnym, ale czymś, co powstaje z układu kwantowych powiązań. "

"Beckenstein zauważył, że entropia czarnej dziury nie jest proporcjonalna do jej objętości, ale do pola powierzchni jej horyzontu zdarzeń, do tej granicy, po przekroczeniu której nie ma już powrotu. To tak jakbyś chciał sprawdzić, ile książek zmieści się w bibliotece, ale zamiast mierzyć jej wnętrze od podłogi po sufit, musiałbyś policzyć cegły na zewnętrznych ścianach budynku. "

"W korespondencji Madeceny, coś podobnego dzieje się z fizyką. To, co wewnątrz wygląda jak przestrzeń z grawitacją na granicy może być opisane jako czysto kwantowy system bez grawitacji. Było to takie wielkie aha fizyki teoretycznej, bo jeśli grawitacja w jednym opisie pojawia się, a w drugim jej nie ma, to może grawitacja nie jest fundamentalna, może jest zjawiskiem emergentnym, czyli czymś, co wyłania się z głębszych struktur kwantowych. "

"Dopełnieniem tej wizji jest hipoteza ER EPR zaproponowana przez sła na Madacenę i Leonarda Saskinda. Hipoteza ER EPR sugeruje, że splątanie kwantowe i geometria tuneli czasoprzestrzennych mogą być dwoma opisami tej samej głębszej rzeczywistości. "

"Z tego narodziła się granica Beckensteina, idea mówiąca, że istnieje maksymalna ilość informacji, jaką można upchnąć w skończonym obszarze przestrzeni. I ta ilość związana jest z powierzchnią granicy tego obszaru, a nie z jego objętością. To był pierwszy mocny sygnał, że trójwymiarowa przestrzeń może być w pewnym sensie nadmiarowa, że natura może nie potrzebuje zapisywać wszystkiego wewnątrz objętości. być może wystarczy jej powierzchnia. "

"Gwiazdy trzeciej populacji to pierwsze gwiazdy, które powstały z dziewiczego wodoru i Helu tuż po tym, jak wszechświat ostygł po wielkim wybuchu. Nie miały w sobie ani grama węgla, tlenu czy żelaza. Te pierwiastki po prostu jeszcze nie istniały. Musiały dopiero powstać, zostać niejako ugotowane we wnętrzach tych pierwszych gwiazd. "

"Obecność linii zjonizowanego Helu w galaktyce HEB oznacza, że musiały tam być źródła światła o temperaturze tak wysokiej, że pasują one tylko do jednego źródła, do gwiazd trzeciej populacji. "

"Gwiazdy trzeciej populacji były pierwszymi fabrykami tych materiałów budowlanych. Bez nich wszechświat byłby po prostu nudną, pustą przestrzenią wypełnioną jedynie dwoma gazami, wodorem i helem. To gwiazdy trzeciej populacji wprowadziły chemię do fizyki kosmosu, zamieniając prosty wszechświat w miejsce, w którym mogło w końcu zaistnieć życie. "

"Mamy dowodę, że na istnienie z różnorodnej i potencjalnie złożonej materii organicznej zachowanej w różnych miejscach na Marsie i wykrytej za pomocą różnych zestawów instrumentów sugeruje to, że węgiel organiczny jest lepiej zachowany przez długi czas na Marsie niż się spodziewaliśmy, biorąc pod uwagę surowe warunki radiacyjne. "

"mamy białka. Znaczy my my nie mamy, ale rudziki mają białka w swojej siatkówce, które nazywają się kryptochromy. W tychże kryptochromach, kiedy świada pada sobie światło na taki właśnie białeczko, dochodzi do emisji dwóch elektronów, które są ze sobą splątane. I to splątanie się nie zapada, ale reaguje właśnie na linię pola magnetycznego. "

"I właśnie o godzinie 3:21 nad ranem 11 kwietnia system zarejestrował anomalię. Pojedynczy niepozorny punkt na niebie pojaśniał podejrzanie mocno w ciągu zaledwie 5,8 godziny. Natychmiast uruchomił się zautomatyzowany system ostrzegania, a informacja o nieznanym zjawisku błyskawicznie obiegła społeczność astronomiczną na całej planecie. 23,8 miliona lat świetlnych od nas w przepięknej galaktyce spiralnej NGC 3621 właśnie umarła gwiazda. "

"Uran to jedyna planeta w naszym systemie, która na biegunach otrzymuje więcej energii słonecznej niż na równiku. I to światło słoneczne bezpośrednio napędza tworzenie się aerozoli i gęstnienie chmur, co astronomowie mogli obserwować przez ostatnie 20 lat, widząc jak północny biegun Urana dramatycznie jaśnieje, zbliżając się do letniego przesilenia, które będzie miało miejsce w 2030 roku. "

"Kiedy Voyager 2 przeleciał obok niego, odkrył, że pole magnetyczne jest odchylone od osi obrotu o niesamowite 59 stopni. Jakby tego było mało, to środek tego pola magnetycznego nie znajduje się w centrum planety, ale jest przesunięty aż o 1/3 promienia urana w stronę powierzchni. "

"NASA uznała wysłanie orbitera i próbnika na Urana za absolutny priorytet w programie badań planetarnych na nadchodzącą dekadę. A swoją własną misję Tian Wen 4 planuje również Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna. "

"Zrozumieliśmy, że pęd Drogi Mlecznej jest ruchem wymuszonym, w którym nasza niezwykła prędkość stanowi pochodną holowania dwóch sił grawitacyjnych. Zaledwie 44 % tego nakazu wypływa ze strumieni Wielkiego Atraktora. Pozostałych 56 % to daleki i przytłaczający wpływ supergromady Shapleya, która powoli zasysa w swoim kierunku nie tylko naszą galaktykę, ale też cały obszar samego atraktora lokalnego. "

"Kiedy w 2014 roku opublikowano wyniki analiz przeprowadzonych przez zespół badaczy z Uniwersytetu Hawajskiego, połączono rozsypane fragmenty wiedzy, ukazując naszą nową, kosmiczną rzeczywistość. Odkryto prawdę, my, czyli obrzeża w pannie wraz ze stronami, Odkryto prawdę, my, czyli obrzeża w pannie wraz ze strukturą wielkiego atraktora i dziesiątkami innych odległych grup leżących we wszystkich stronach Wszechświata, to spójne, organiczne i jednorodne ciało galaktyczne. "

"Jakkolwiek prędkość światła jest skończona, to już sama przestrzeń wydaje się nie podlegać żadnym ograniczeniom prędkości. Struktura samej próżni nie podlega ograniczeniom wyznaczonym przez relatywistyczny limit światła. Dlatego przestrzeń może rozszerzać się z prędkościami większymi niż prędkość światła. "

"Grawitacyjne oddziaływanie takiego ciemnego rdzenia pasuje do danych obserwacyjnych równie dobrze co czarna dziura. Orbita gwiazdy S2 w obydwu przypadkach wyglądałaby niemal identycznie. No i tutaj badacze piszą wprost, że nie wyłania się żadna rozstrzygająca preferencja między modelami, czy jest to czarna dziura, czy tenże rdzeń ciemnej materii. Matematyka dopuszcza obydwie możliwości. "

"Gdy proces ten rozpocznie się w słońcu, jego promień z obecnych 700 000 km wzrośnie do 300 milionów km. Gwiazda urośnie na tyle, by całkowicie pochłonąć Merkurego, Wenus i prawdopodobnie również Ziemię. Transformacja ta dotyczy gwiazd o masie od około 0,8 do ośmiu mas słońca. "

"Gdy gwieździe kończy się wodór wi jądrze, kończy się wspomniana wcześniej równowaga chytrostatyczna. Bez energii z fuzji powstrzymującej grawitację jądro zaczyna się zapadać, a zapadanie wywołuje ekstremalny wzrost ciśnienia, co z kolei podnosi temperaturę. W końcu jądro staje się tak gorące, że inicjuje fuzję Helu wprowadzając gwiazdę w zupełnie nowy etap ewolucji. Ale ta gigantyczna temperatura rozgrzewa również zewnętrzne warstwy obiektu. Osiągają one poziomy termiczne, które wcześniej istniały tylko w centrum. Nagle atomy wodoru w zewnętrznych powłokach zyskują zdolność do syntezy. To potężne nowe źródło energii zmusza gwiazdę do dramatycznego rozszerzania się. Obiekt staje się czerwonym olbrzymem. "

"W 2024 roku europejski teleskop kosmiczny XMM Newton zanotował potężną emisję fal rentgenowskich wychodzących z rdzenia koniczynki. A musimy pamiętać, że promieniowanie rentgenowskie w przestrzeni kosmicznej nie bierze się przecież z niczego. Stanowi zazwyczaj pochodną środowiska, w którym gazy zostają zgniecione z ekstremalną siłą fali uderzeniowej, co podnosi ich temperaturę do milionów stopni. "

"Kluczem jest zjawisko zwane jako mechanizm Lidowa kozaja. Mechanizm Lidowa Kozaja to grawitacyjny taniec trzech ciał. Wyobraźmy sobie słońce, mały obiekt typu TNO i masywne ciało zakłócające naszą hipotetyczną w tym przypadku dziewiątą planetę. W tym układzie dochodzi do niezwykłej wymiany energii. Orbita małego obiektu nie jest stała. Zamiast tego handluje niejako swoimi parametrami. Obiekt może oddać część swojego nachylenia względem płaszczyzny układu. W zamian zyskując większą ekscentryczność, czyli jego orbita staje się bardziej jajowata, wydłużona. No może się też zadziać na odd. To cykliczny proces. Dziewiąta planeta krążąc po swojej odległej trasie powoli przez miliony lat pompuje te orbity, wychyla je i rozciąga. I to właśnie ten mechanizm tłumaczy, dlaczego widzimy obiekty o tak ekstremalnych orbitach, prostopadłych do ekliptyki, a nawet poruszające się pod prąd. Bez trzeciego masywnego gracza w tym układzie matematyka po prostu się nie spina. "

"W 2003 roku zespół Mikea Brownna odkrył Sednę, planetę karłowatą o orbicie tak rozciągniętej i dziwnej, że nie dało się jej wyjaśnić obecnością znanych nam planet. Potem znaleźliśmy kolejne obiekty i zaczęliśmy zauważać wzór. Ich orbity są w pewien sposób uczesane. Wiele z nich jest nachylonych pod tym samym kątem, a ich perychelia, czyli punkty najbliższe słońcu, grupują się w jednym obszarze. Niektóre krążą nawet w przeciwnym kierunku do reszty układu słonecznego. Prawdopodobieństwo, że taki układ powstał przez przypadek wynosi uwaga 0,006%. "

"Terry Fan i profesor Goto nie szukali po omacku, oczywiście stworzyli profil poszukiwanego. Szukali obiektu o masie od 7 do 17 razy większej od Ziemi, poruszającego się w odległości między 500 a 700 jednostek astronomicznych od Słońca. wiedzieli dokładnie jak taki obiekt powinien się przesunąć na tle gwiazd w ciągu tych 23 lat przemienili miliony punktów danych odrzucili wszystko, co nie pasowało do wzorca i zostało im 13 kandydatów. Po ręcznej weryfikacji na placu boju pozostał zaledwie jeden, jeden konkretny kandydat. "

"Jades GSZ140 jest prawdziwym problemem. Dlaczego? Bo jest za duży, jest za jasny. Według obowiązującego modelu Lambda CDM galaktyki w tamtym okresie, czyli w tak zwanym kosmicznym świcie, powinny być małe, słabe i dopiero raczkujące w procesie formowania gwiazd. Tymczasem ten obiekt wygląda na dojrzały, jakby formował gwiazdy szybciej i wydajniej niż jakikolwiek model na to pozwala. "

"Fale grawitacyjne powstaje wówczas, gdy następuje zjawisko ciągnięcia pola grawitacyjnego. Gdy masa się porusza, gdy masa się porusza i gdy gdy przyspiesza, tak? To jest to jest tworzy się takie zawirowanie w polu w polu grawitacyjnym, tak? W tym rozkładzie rozkładzie pola grawitacyjnego, tak jakby ta ta studnia grawitacyjna, tak, ona tak zaczyna falować i to i to się rozchodzi z prędkością światła, tak? To jest jakby no bardzo klasycznie wynika z z ogólnej teorii względności. "

"Okazało się, że to jest cykliczne zjawisko. I co się okazało? Okazało się, że gdy zaczęto metodami mechaniki niebieskiej dopasowywać do właśnie tych wyników obserwacji dopasowywać jakieś możliwe konfiguracje, wyszło, że ten pulsar krąży wokół wspólnego środka masy z inną gwiazdą neutronową, z czymś czego nie widać, co jest piekielnie gęste, co jest bardzo małe. "

"Jedna kreska, ta ta teoretyczna i druga taka, która odchodzi. I to się dzieje w czasie. Kolejne kropki jakby tworzą i ten obserwowany rozkład on jakby to powiedzieć kubek w kubek pasuje do przewidywań ogólnej teorii względności ponownie. "

"Pulsar jest bardzo gęstą, bardzo zwartą gwiazdą. Pozostałością najczęściej po wybuchu supernowej ma rozmiary 10, 20 k, kilkunastu kilometrów, ale za to masę, masę większą niż masa słońca. gęstość na poziomie gęstości jądrowej 10 do 14 kog na każdy centymetr sześcienny to są takie no pojedyncze neutrony są tam upchane jeden obok drugiego. "

"Jeżeli nie będzie to hantla, tylko będzie to dysk i będzie się kręcił osiowo, to nie będzie źródłem fal grawitacyjnych, ale już zwichrowany dysk będzie takim źródłem. Jeżeli będzie to supernowa i supernowa by wybuchła tak jak to się mówi bardzo symetrycznie, to nie będzie źródłem fal grawitacyjnych, ale supernowe najczęściej wybuchają w taki sposób, gdzie jest różnica, tak tych tych ilości materii, która w różnych kierunkach, no bo pola magnetyczne, rotacje i tak dalej. I już w tym momencie jest y gwiazda pulsująca, no bo tam też jest przyspieszenie, ona pulsuje i zwalnia. Jeżeli będzie to gwiazda taka stricte symetryczna, czyli taka, która będzie się rozszerzać w całej swojej objętości, tak samo nie będzie źródłem, ale już taka gwiazda, która ma tam coś, to się nazywa moment kwadrupulowy, że ona niektóre miejsca idą do góry, a inne się kurczą w tym, bo najczęściej to tak wygląda to już taka gwiazda będzie źródłem. "

"Ostateczny gwóźdź do trumny pomysłu o sztucznym pochodzeniu wbił jednak radioteleskop Mercat w RPA. Jest to potężne narzędzie, które słucha kosmosu na falach radiowych i Merkat usłyszał coś bardzo konkretnego. Sygnał na częstotliwościach 1665 MHz. A jest to linia absorpcyjna rodnika hydroksylowego i nie jest to nazwa gatunku obcych, bo rodnik hydroksylowy oznaczany jako OH to nic innego jak fragment cząsteczki wody, która została rozbita przez wspominane wcześniej promieniowanie, w tym przypadku promieniowanie ultrafioletowe. "

"Fale radiowe mają te przewagę nad światłem widzialnym, że przenikają przez najgęstsze chmury pyłu i dzięki temu mogliśmy zajrzeć bezpośrednio w kłęby gazu otaczającego kometę i wynik jest jednoznaczny. Jest tam woda, mnóstwo wody. Gdyby i atlas była suchym statkiem kosmicznym albo zużytą sądą obcych, to ten sygnał po prostu by nie istniał. Mamy więc do czynienia z mokrym, no w cudzysłowie oczywiście mokrym, y, zamrożonym lodowym ciałem, chemicznie bardzo podobnym do komedet, które znamy z naszego własnego podwórka. Woda, węgiel, proste związki, budulec natury, a nie żadnej inżynierii. "