…nów lat, co w skali kosmicznej jest dosłownie mrugnięciem oka, ale pomimo tej rekordowej masy wciąż nie mówimy o największej gwieździe pod względem promienia. Obiekty o znacznie mniejszej masie potrafią urosnąć do o wiele większych rozmiarów. Ale jak to możliwe? Zapytacie. Odpowiedź leży w procesie umierania gwiazdy. Wyjdźmy teraz pozaciąg główny. Gdy gwieździe kończy się wodór wi jądrze, kończy się wspomniana wcześniej równowaga chytrostatyczna. Bez energii z fuzji powstrzymującej grawitację jądro zaczyna się zapadać, a zapadanie wywołuje ekstremalny wzrost ciśnienia, co z kolei podnosi temperaturę. W końcu jądro staje się tak gorące, że inicjuje fuzję Helu wprowadzając gwiazdę w zupełnie nowy etap ewolucji. Ale ta gigantyczna temperatura rozgrzewa również zewnętrzne warstwy obiektu. Osiągają one poziomy termiczne, które wcześniej istniały tylko w centrum. Nagle atomy wodoru w zewnętrznych powłokach zyskują zdolność do syntezy. To potężne nowe źródło energii zmusza gwiazdę do dramatycznego rozszerzania się. Obiekt staje się czerwonym olbrzymem. No i taki los czeka też nas. Gdy proces ten rozpocznie się w słońcu, jego promień z obecnych 700 000 km wzrośnie do 300 milionów km. Gwiazda urośnie na tyle, by całkowicie pochłonąć Merkurego, Wenus i prawdopodobnie również Ziemię. Transformacja ta dotyczy gwiazd o masie od około 0,8 do ośmiu mas słońca. Klasycznym przykładem czerwonego olbrzyma j…