"La clave es un fenómeno llamado mecanismo de Lidov-Kozai. El mecanismo de Lidov-Kozai es una danza gravitacional de tres cuerpos. Imaginemos el Sol, un pequeño objeto tipo TNO y un cuerpo perturbador masivo, en este caso, nuestro hipotético Planeta Nueve. En este sistema, se produce un intercambio inusual de energía. La órbita del objeto pequeño no es constante. En cambio, intercambia sus parámetros, por así decirlo. El objeto puede ceder parte de su inclinación con respecto al plano del sistema. A cambio, gana mayor excentricidad, lo que significa que su órbita se vuelve más ovalada, alargada. También puede ocurrir lo contrario. Este es un proceso cíclico. El Planeta Nueve, orbitando en su trayectoria distante, bombea, inclina y estira lentamente estas órbitas durante millones de años. Y es este mecanismo el que explica por qué vemos objetos con órbitas tan extremas, perpendiculares a la eclíptica, e incluso moviéndose en sentido retrógrado. Sin un tercer jugador masivo en este sistema, las matemáticas simplemente no cuadran." "Kluczem jest zjawisko zwane jako mechanizm Lidowa kozaja. Mechanizm Lidowa Kozaja to grawitacyjny taniec trzech ciał. Wyobraźmy sobie słońce, mały obiekt typu TNO i masywne ciało zakłócające naszą hipotetyczną w tym przypadku dziewiątą planetę. W tym układzie dochodzi do niezwykłej wymiany energii. Orbita małego obiektu nie jest stała. Zamiast tego handluje niejako swoimi parametrami. Obiekt może oddać część swojego nachylenia względem płaszczyzny układu. W zamian zyskując większą ekscentryczność, czyli jego orbita staje się bardziej jajowata, wydłużona. No może się też zadziać na odd. To cykliczny proces. Dziewiąta planeta krążąc po swojej odległej trasie powoli przez miliony lat pompuje te orbity, wychyla je i rozciąga. I to właśnie ten mechanizm tłumaczy, dlaczego widzimy obiekty o tak ekstremalnych orbitach, prostopadłych do ekliptyki, a nawet poruszające się pod prąd. Bez trzeciego masywnego gracza w tym układzie matematyka po prostu się nie spina."